Can I have this place for Y

เมื่อกี้เพิ่งโทรกลับไปบ้านมา ทุกคนก็บอกว่าไม่ต้องห่วงไม่ต้องกังวล สถานการณ์กำลังจะกลับสู่ปกติ

เราไม่แน่ใจ สิ่งที่เรากำลังกังวลคือความเจ็บช้ำ ความเสียใจ ความแค้นของคนที่สูญเสียจากเหตุการณ์นี้ เรากลัวเหลือเกินว่าอีกหน่อยจะกลายเป็นไทยเหนือ ไทยกลาง ไทยใต้ ทำไมเราคิดแบบนี้ ก็เพราะว่าสิ่งที่เราเห็นชัดจากเหตุการณ์นี้ก็คือ คนที่ทำเค้าคิดว่ากรุงเทพไม่ใช่"บ้าน"ของเขา ส่วนถ้าคนทำไม่ใช่คนไทย นั่นก้ชัวร์ว่ายิ่งจะไม่รู้สึกอะไรกับการเผา การทำลาย

ไม่รู้เมือไหร่ที่มันกลายเป็นการเหมารวมว่า คนกรุงเทพอยู่ในสวรรค์ชั้นฟ้ามีกินมีใช้สุขสบาย คนต่างจังหวัดลำบากยากแค้นไม่ได้รับการเหลียวแล กระทั่งออกมาให้เห็นไม่ว่าจะได้รูปของเพลง รูปของหนัง ละครหลังข่าว ฯลฯ ในเมื่อความรู้สึกแบ่งแยกมันฝังกันมาขนาดนี้ ก็ไม่แปลกถ้าเขาจะมีความรู้สึกว่าสะใจ หรือความรู้สึกประเภทที่ว่า ชิ มันจะอะไรนักหนากะแค่ห้าง

แต่เบื้องหลังสิ่งก่อสร้างที่พังลงไป จะมีคนอีกกี่หมื่นกี่แสนคนต้องสูญเสีย ทั้งงาน ทั้งเงิน บางคนอาจล้มละลายไปเลย

เราไม่ทราบว่าพวกเขาไม่รู้ หรือรู้ก็ช่างมัน กรูไม่สน ทีน้ำท่วมที่นาชั้น พายุพัดดินถล่ม ไร้ที่ทำกิน วันๆต้องอยู่บ้านแช่น้ำ นอนบนหลังคา เพื่อให้กรุงเทพฯแห้งน้ำไม่ท่วม พวกแกไม่เห็นจะสนใจไยดี ทำไมชั้นต้องสนใจว่าคนกรุงเทพฯจะไม่มีที่ทำกิน

อยากบอกว่ากลัว

กลัวความคิดแบบนี้มากๆ

เพราะมันแปลว่าเราจะเป็นประเทศกรุงเทพ กับประเทศต่างจังหวัด อ้ออย่าลืมประเทศสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ด้วย

มีเรื่องหนึ่่งที่เราลืมไป ถ้าเพื่อนที่คุยวิดีโอแชทกับเราไม่เอ่ยขึ้นมา เราก็เกือบลืมไปว่า ท่านอดีตนายกทักษิณ ท่านเคยเดินทางเยี่ยมเยียนประชาชนทุกจังหวัด นอนกลางดิน กินกลางทราย ขับแท็กซี่ ลุยดำนา ขับวินมอเตอร์ไซด์

แบบว่าเออ ถ้านี่ทำให้คนต่างจังหวัดรู้สึกว่าพวกเขาได้รับการเหลียวแลเป็นครั้งแรกแล้วล่ะก็ มันก็ไม่แปลกเลยที่เกิดเหตุการณ์นี้ขึ้น

ตอนนี้อ่านเฟสบุ๊คก็มีแต่คนบอกว่า ไม่ให้อภัย ไม่มีวัน ฆ่ามันให้ตายให้หมด หรือไอ้รัฐบาลฆาตรกร ไอ้พวกฆาตรกรฆ่าประชาชน

มันจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้ล่ะ

บางครั้งเราก็ต้องหยุดคิด เพราะมันน่าเศร้าเสียจนทนไม่ได้ กรุงศรีอยุธยาต้องแตกยังไง วันนี้เราได้เห็นเหตุการณ์จริงกันแล้ววันนี้ วันที่คนไม่รักชาติ ไม่รักคนไทยด้วยกัน ไม่รักพระมหากษัตริย์

ทำได้แค่เพียงว่าถ้าตรูข้ายังมีบุญกุศลอันใดเหลืออยู่บ้างก็ขออุทิศให้ประเทศไทย ขอให้รอดปลอดภัยผ่านเหตุการณ์ที่เป็นภัยต่อความมั่นคงของประเทศไปได้ด้วยดีเทอญ

(เราว่าเราก็ทำความดีบ้างนะ เราอุปการะเด็กด้อยโอกาส 4 คน บริจาคเงินให้มูลนิธิต่างๆตลอด ภาษีก็เสียครบทุกเม็ด มีรายได้อะไรก็เสียภาษีหมด เบี้ยประชุม ค่าสอบบัญชี ก็เสียครบหมดนา (เลยบอกพี่ผึงว่าค่าจ้างเด็กหน้าร้านสราญรูมขอเป็นของ เพราะขืนได้เป็นเงินต้องเอาไปเสียภาษีอีก)

ต่อไปเป็นเรื่องของเด็กๆ แม่ยายบอกว่าอยากเห็นรูปแฝดสาวลิฟเลฟ

เนื่องจากเสื้อผ้าเลฟมีน้อย ใช้ของซ้ำเดิมๆตลอดก็เลยได้รับการอนุมัติจากแม่ยายให้ลิฟแต่งหญิง

เห็นแล้วขอบอกว่านึกถึงอีคริส

กรุณาดูความหลังได้ที่ http://shunacho.exteen.com/20091125/entry

วันนั้นอเลฟอยู่ทางด้านที่คริสนั่งพอดี หลานเลยแจ็คพ็อตแตก

เมื่อสองอาทิตย์ก่อนพาหลานๆไปฟิลาเดลเฟียมาค่ะ เป็นเมืองที่ไม่เคยไปมาก่อน ไปแบบงงๆกระทงหลงทาง ไม่มีเวลาหาข้อมูลก่อนไปด้วย แล้วถึงแม้เราจะออกจากโรงแรมเช้าขนาดไหนกว่าจะไปถึงก็เกือบสิบโมงอยู่ดีเพราะเดินทางเป็นชั่วโมง

ฟิลาเดลเฟียเป็นที่ๆอเมิรกาประกาศอิสรภาพจากอังกฤษค่ะ ก็เลยมี independent hall กับ liberty bell รายละเอียดไว้จะใส่ในบล็อกคนเที่ยว (ที่ยังไม่ได้อัพเหมือนเดิม แต่ princeton เวอร์ชั่นคน อัพแล้วนะคะ)

วันที่ไปอากาศไม่ดีเลยค่า mostly cloudy ตลอด แถมลมแรงมากประมาณ 40-60 ไมล์ต่อชั่วโมง ทั้งมืดทั้งหนาว ที่เห็นภาพสว่างๆนี่คือรอจังหวะพระอาทิตย์โผล่จริงๆค่ะ แล้วเนื่องจากลมมันแรงๆๆๆเด็กๆเลยเป็นมาริลินมอนโร กระโปรงเปิดกันแทบทุกรูปเลย

อลิฟหน้าพิพิธภัณฑ์อะไรบางอย่างจำไม่ได้

สองสาวใน rose garden ค่ะ

ตึกข้างหลังเป็นธนาคารแห่งแรกในสหรัฐอเมริกาค่ะ ส่วนเลฟก็นั่งหวอออก เพื่อจะบอกว่าผมดุ้นนะครับ

Delaware River ค่ะ ตรงนี้ลมแรงสุดๆ จริงๆขวัญเอามือรอเด็กๆไว้เลยว่าถ้าปลิวนี่คว้าทันแน่ๆ

หน้า city hall ค่ะ ขอบอกว่าเรากลัวมากเลย เมืองนี้มีคนไร้ที่อยู่มาก จริงๆเราไม่อะไรกับคนไร้ที่อยู่นะตราบใดที่พวกเขา leave me alone แต่ไม่ใช่จ้องตลอด เรากลัวมาก มีคนหนึ่งกระทั่งตะโกนด่าเราจนเราต้องวิ่งหนี คือเราเห็นเขาเดินอยู่อีกฟากถนน ตอนแรกเราว่าเราจะข้ามไป คือต่างคนต่างไม่ยุ่งก็ไม่มีอะไร แต่อยู่ๆเขาก็หยุดเดิน เหมือนรอให้เราข้ามไปหา เราเลยเปลี่ยนใจไม่ข้ามแล้ววิ่งไปอีกทางหนึ่ง ทีนี่แหละพ่อด่ากรูไล่หลัง อีนี่ก็วิ่งหนีสุดตรีนเหมือนกัน

ตอนถ่ายรูปอลิฟอเลฟก็ถูกมองตลอด จนเด็กๆมีรูปที่ฟิลาเดลเฟียน้อยมากๆๆๆ

 

อันนี้รีบถ่ายรีบเก็บเลย เพราะจู่ๆผู้หญิงคนทีี่นั่งอยู่ตรงมุมตึกก็ลุกมาหาเราอะ คือเข้าใจว่าอาจจะสนใจว่าตุ๊กตาอะไร แต่กรูกลัวโว้ยยยย

ข้ามมาจุดนี้ได้ไม่มี homeless แล้ว มีแต่นั่งท่องเที่ยว คือขอบอกว่าถ้าจะเดินคนเดียวให้เดินแค่จุดที่นั่งท่องเที่ยวเดินจริงๆ ถ้าออกนอกเขตเมื่อไหร่โดนจ้องเลยอะ กลัวจริงๆ แร่ดๆไปทั่วทุกเมืองไม่เคยกลัวเมืองไหนขนาดนี้มาก่อนเลยค่ะ นิวยอร์ค หรือชิคาโกยังไม่กลัว เพราะเขาจะไม่มายุ่งกับเรา ต่างคนต่างอยู่ อาจชำเลืองมอง แต่ไม่ใช่ลุกเดินมาหา

เนื่องจากเด็กๆมีรูปที่ฟิลาเดลเฟียกันไม่ถึง 10 รูปเลย เลยต้องกลับมาเล่นที่โรงแรมย่าขวัญแทน

เหมือนดูลุคแต่งหญิงกับคริสแต่งหญิง ความแรดต่างกันลิบ

พยามจะเลียนแบบ Magnet แต่หลานๆแขนสั้นประกบสองแขนไม่ถึง

จริงๆมีถ่ายซ่อมรูปนี้ ให้จับมือกันได้พอดี แต่ดันเลือกรูปผิดค่ะ

เด็กๆกับแปลงดอกไม้ "หน้า"โรงแรม แบบว่าไม่รู้เคราะห์หามยามซวยหรือไร พอตัดสินใจว่าจะหน้าด้านพาเด็กๆไปถ่ายรูปหน้าโรงแรม วันนั้นแขกดันเป็นกรุ๊ปเช็คอินฮร่า แบบว่ามาที 30 คน แต่ละคนตอนเดินเข้าประตูโรงแรมก็เหลียวมามองตรูหมดเลย บางคนก็ยิ้มให้ด้วย ฮือๆๆๆอายเหมือนกันนะไม่ได้หนาขนาดนั้น (นี่ก็เกือบบรรลุวิชาหน้าด้านหน้าทนแล้วนะ)





 
อเลฟท่าจะรุ่งในการเป็นสาวดุ้นแฮะ โพสแต่ละท่างี้......
























 
เมื่อเสาร์อาทิตย์ที่ผ่านมาเด็กๆไปป่วนที่บ้านเพื่อนมาค่ะ อัพไว้ที่บล็อคคน (นี่บล็อคดอลล์กับวาย) อัพเป็นภาษาอังกฤษเพื่อให้เพื่อนอ่านได้ค่ะ

http://jjapha.exteen.com/20100519/travel-louisville-kentucky

น้องยายัตเตะ (เอ่อพี่พิมพ์ภาษาญี่ปุ่นที่เครื่องนี้ไม่ได้) บอกว่าให้ถ่ายรูปสิงโตมาให้ พี่ถ่ายให้แล้วนะคะ

edit @ 21 May 2010 09:01:33 by หัวใจจะวาย